X
تبلیغات
زیر عظمت آسمان الهی
صفحه نخست | لیست مطالب | آرشیو مطالب | ارتباط با ما
نوشته : طوفان    نظرات :
نوشته : طوفان    نظرات :

بسم الله الرحمن الرحیم

گریه و عزاداری و هیئت و سینه زنی و انواع مراسم سوگواری برای اقا سید الشهدا برای چیست؟

جواب:

اولین دلیل برای هر انسان آزاده از مسلمان گرفته تا غیر مسلمان این است که:

خداوند در قرآن کریم و دیگر کتوب آسمانی سکوت در برابر ظلم و ستم را به شدت نهی کرده است ....

همچنین در آيه 75 سوره نساء میفرماید:

چه شده است كه در راه خدا و برای نجات و رهايی مستضعفان از ظلم و ستم حاكمان ستمگر تلاش نمی كنيد؟!

به راستی! کجای قرآن نوشته در برابر ظلم و بیداد سکوت کرده و صبر پیشه کنید؟!

و  این هیئت ها و عزاداری های همه انسان های آزاده جهت ایجاد روحیه ظلم ستیزی در درون خود است

 

در این زمان به لطف خدا پا از محدوده شیعه بیرون نهاده است و امروزه دیگر همه وجدانهای بیدار و ازاده در این ایام سکوت را شکسته اند و به هر طریقی شده اعلام انزجار و تنفر خود را به رخ ظالمان و زوگویان و ستمگران و حامیان آنان نشان میدهند

  امام خمینی (ره )رهبر سفرکرده ما فرموده:

ما هرچه داریم از این محرم و عاشورا داریم!


نوشته : طوفان    نظرات :
بسم الله النور

 أَفَمَن كَانَ عَلَى بَيِّنَةٍ مِّن رَّبِّهِ وَيَتْلُوهُ شَاهِدٌ مِّنْهُ وَمِن قَبْلِهِ كِتَابُ مُوسَى إَمَامًا

وَرَحْمَةً أُوْلَئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَمَن يَكْفُرْ بِهِ مِنَ الأَحْزَابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهُ فَلاَ تَكُ فِي

مِرْيَةٍ مِّنْهُ إِنَّهُ الْحَقُّ مِن رَّبِّكَ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لاَ يُؤْمِنُونَ

 آيا كسى كه از جانب پروردگارش بر حجتى روشن است و شاهدى از [خويشان] او پيرو آن است و پيش

 از وى [نيز] كتاب موسى راهبر و مايه رحمت بوده است [دروغ مى‏بافد] آنان [كه در جستجوى

 حقيقت‏اند] به آن مى‏گروند و هر كس از گروه‏هاى [مخالف] به آن كفر ورزد آتش وعده‏گاه اوست پس در آن

 ترديد مكن كه آن حق است [و] از جانب پروردگارت [آمده است] ولى بيشتر مردم باور نمى‏كنندهود

۱۷

وبازهم اندکی درنگ ،اندکی تامل

که آیات الهی ،همه نوراست ومبین

 

                                                                                                                       

تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net

 عید غدیر خم مبارک

تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net

نوشته : ساحل    نظرات :
بسم الله الرحمن الرحيم

آنچه مسلم است تمامی مذاهب و فرقها و احزاب از آيين پاك تشيع در هراس هستند! 

زيرا اگر آيين كاملی هم وجود دارد اين آيين پاك شيعه اثنی عشری است.

حال چرا آنان ميترسند؟!

چون خداوند وعده داده است كه سرانجام حق عالم گير خواهد شد.
 
و شيطان تمام سعی خود را به كار ميگيرد تا اين حق را از مسير خود خارج كند و يا سدی بسازد كه جلوی پيشرفت آن را بگيرد ولی بسی خيال باطل كه « يدالله فوق ايديهم »

دوستان من! به نظر شما زمان پيدايش شيعه كی بوده است؟!

به نظر شما آيا شيعه مسند قرآنی و اسلامی دارد يا نه؟!

شيعه چگونه ميتواند حقانيت آيين پاك خودش را ثابت كند؟!


ما از روی آيات قرآن ثابت ميكنيم كه شيعه آخرين  بهترين  و برگزيده ترين   راه بندگی حضرت حق است و هر كس كه شيعه باشد در نزد خداوند از جايگاه ارزنده برخوردار است و با تقواترين بندگان خدا شيعيان هستند.

نكته مهم!
 
تمامی پيامبران قبل از ابلاغ رسالت از سوی خداوند كريم الرحمن شيعه بودند!

و چون شيعه بودند خداوند به آنان سعادت داد تا امر مهم و خطير رسالت و نبوت را به دوش بكشند!

دليل حرفم چيست؟

1) وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِ لَإِبْرَاهِيمَ ﴿83 / 37﴾

و بى ‏گمان ابراهيم از پيروان اوست

خداوند در سوره صافات بعد از ماجرای حضرت نوح ميفرمايد حضرت ابراهيم شيعه حضرت نوح بوده است!

و همين تبعيت از پيامبر پيشين او را به مقام نبوت و خليل الهی رساند.

2) وَاتَّبَعْتُ مِلَّةَ آبَآئِي إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ...... ﴿ 38/ 12﴾

و آيين پدرانم ابراهيم و اسحاق و يعقوب را پيروى نموده‏ام

و حضرت محمد(ص) نيز بخاطر پيروی از آيين ابراهيم مقام ولای نبوت را به خود اتخاذ داد كه او نيز شيعه حضرت ابراهيم بود.

و خداوند جدای از اينكه پيامبران خود را از ميان شيعه های پيامبران قبل منصوب به نبوت ميكند بلكه از آنان عهد و پيمان ميگیرد كه به پيامبر و فرستاده بعد از خود نيز ايمان بياورند!

3) وَإِذْ أَخَذْنَا مِنَ النَّبِيِّينَ مِيثَاقَهُمْ وَمِنكَ وَمِن نُّوحٍ وَإِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَأَخَذْنَا مِنْهُم مِّيثَاقًا غَلِيظًا ﴿7 / 33 ﴾

و [ياد كن] هنگامى را كه از پيامبران پيمان گرفتيم و از(( تو )) و از نوح و ابراهيم و موسى و عيسى پسر مريم و از [همه] آنان پيمانى استوار گرفتيم.

به نظر شما خداوند از پيامبران چه عهد و پيمانی را استوار كرد؟!

خود قرآن پاسخش را ميدهد:

4) وَإِذْ أَخَذَ اللّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّيْنَ لَمَا آتَيْتُكُم مِّن كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاءكُمْ رَسُولٌ مُّصَدِّقٌ لِّمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنصُرُنَّهُ قَالَ أَأَقْرَرْتُمْ وَأَخَذْتُمْ عَلَى ذَلِكُمْ إِصْرِي قَالُواْ أَقْرَرْنَا قَالَ فَاشْهَدُواْ وَأَنَاْ مَعَكُم مِّنَ الشَّاهِدِينَ ﴿81 / 3 ﴾

و [ياد كن] هنگامى را كه خداوند از پيامبران پيمان گرفت كه هر گاه به شما كتاب و حكمتى دادم سپس شما را فرستاده‏اى آمد كه آنچه را با شماست تصديق كرد البته به او ايمان بياوريد و حتما ياريش كنيد

آنگاه فرمود آيا اقرار كرديد؟ و در اين باره پيمانم را پذيرفتيد؟

گفتند آرى اقرار كرديم فرمود پس گواه باشيد و من با شما از گواهانم

نكته مهم!

خداوند از حضرت محمد (ص) هم اين عهد و پيمان را گرفته است:
 
( و [ياد كن] هنگامى را كه از پيامبران پيمان گرفتيم و از(( تو )) ... ) خطاب به حضرت محمد( ص) است در حالی كه او به عنوان خاتم النيين است!

پس پيامبر خدا بايد به چه كسی ايمان بياورد و او را ياری كند؟

آيا به نظر شما پيامبر نبايد به اولياء خدا كه بعد از خودش آمده اند و خداوند امر به اطاعت از آنان را به ما داده است ايمان داشته باشد و آنان را در ابلاغ و شناساندن به امت ياری برساند؟

مسلم جز اين نيست چون بعد از رسول خدا ديگر نبوت ختم ميشود  و ادامه ارشاد دين و قرآن به اولياء الله ميرسد.

و اين اولياء الله هستند كه شيعه ی جميع پيامبران هستند و شيعه خاتم پيامبران هستند

و ما نيز در شيعه گی به اين اولياء الله همانگونه ايمان مي آوريم كه رسول خدا ايمان آورد.
 
و همانگونه ياری ميكنيم كه رسول خدا(ص) آنان را در ابلاغ و ارشادگری ياری فرمود.

پس با افتخار تمام ميگويم من شيعه جميع انبياء و اولياء خدا هستم و به اين شيعه گی افتخار ميكنم چون جميع انبياء و اولياء خدا نيز شيعه بودند

و چون خداوند مرا امر به پيروی از چنين كسانی فرموده است:

از كسانى كه پاداشى از شما نمى‏خواهند و خود [نيز] بر راه راست قرار دارند پيروى كنيد (21)

خدا را شكر بخاطر آنکه مرا از نعمت آیین پاک شیعه بهرمند گرداندی
نوشته : مشفق    نظرات :

بسم الله الرّحمن الرّحيم


 مبحث « امامت يا خلافت » در هر زمان از تاريخ اسلام بوده و اكنون نيز وجود دارد و اسلام قانونگرا نميشود بدون يكي از اين دو منطق حاكم شود!

به نظر شما كدام صحيح است؟!

امامت منتخب خدايی؟!

يا خلافت منخب شورايی؟!

پس از وفات پیامبر (ص) تا به امروز، دو مکتب در عالم اسلام وجود داشته است:

1. مکتب امامت؛

2. مکتب خلافت.
 
مکتب خلافت می‏گوید:

پیشوا و زمامدار انتخابی است.
 
اما مکتب امامت می‏گوید:

پیشوا و زمامدار امت همان اوصیای پیامبرند و این امر انتصابی است، نه انتخابی.


آن گروه که می‏گویند تعیین پیشوا براساس انتخاب می‏باشد، معتقدند که این انتخاب به دست مردم انجام می‏گیرد، و بعد از پیامبر این مردمند که زمامدار را انتخاب می‏کنند.

اما مکتب امامت می‏گوید که تعیین پیشوا (اوصیای پیامبر) از طریق انتصاب است، و این انتصاب از طرف خداست، نه از جانب پیامبر (ص) و نه از جانب مردم.

 خداوندمتعال پیشوا را منصوب می‏کند، و پیامبر (ص) تعیین و انتصاب الهی را به مردم تبلیغ می‏نماید.

اینک پس از آغاز بررسی تفصیلی نظریات دو مکتب، لازم است دو نکته را در این مقدمه یادآور گردیم:

1. دانشمندان مکتب خلافت کتابهایی دارند که در آن قانون و راه و روش تشکیل حکومت، واجبات این کار، وظایف حاکم، حقوق دولت اسلام بر مردم، و حقوق مردم بر دولت اسلامی و این که والی و وزیر را به چه شکل باید انتخاب کرد،

امام جمعه و قاضی چگونه تعیین می‏شود،

مالیات به چه نحو گرفته می‏شود،

زکات و خراج و جزیه چه اندازه است،

و چه کسی باید بگیرد،

 و چگونه بگیرد،

 و امثال اینها را بیان کرده‏اند.

این کتابها، نوشته‏های رسمی علمای معتبر و مشهور و مورد اعتماد مکتب خلفا هستند و نظریات مکتب خلفا در مورد تعیین زمامدار مسلمین و چگونگی انتخاب او را، از این‏گونه کتب استخراج کرده و ارزیابی می‏کنیم.

. ابن‏اثیر گوید: خلیفه به کسی گفته می‏شود که نیابت و جانشینی غیر را برعهده بگیرد.

و نیز راغب اصفهانی گوید: خلافت نیابت از غیر است.2

در قرآن کریم، در برخی از آیات، الفاظ «خلائف» و «خلفا» که جمع «خلیفه»اند به همین معنای لغوی استعمال شده است. چنان‏که در آیه 69 از سوره اعراف فرموده است:

و جعلکم خلفاء من بعد قوم نوح

شما را پس از قوم نوح جانشینان ایشان قرار داد.

در بعضی از فرموده‏های پیامبر اکرم (ص) نیز استعمال لفظ خلیفه در همان معنای لغوی خود مشاهده می‏شود.

مانند این‏که می‏فرماید:

أللّهم ارحم خلفائی. أللّهم ارحم خلفائی. أللّهم ارحم خلفائی.


بار خدایا خلفای مرا مورد رحمت خویش قرار ده... (این عبارت را سه بار تکرار فرمود).

عرضه داشتند: ای رسول خدا، خلفای شما کیانند؟ فرمود:

 الذین یاتون بعدی؛ یروون حدیثی و سنتی....3

آن کسانی که بعد از من می‏آیند و حدیث و سنت مرا بازگو می‏نمایند...

« خلیفه در اصطلاح مسلمین »

ما در اسلام نامگذاریهایی داریم که در زمان خود پیامبر انجام شده، که البته یا شخص پیامبر این نام را انتخاب کرده، یا از جانب خدا نامگذاری شده و پیامبر آن را تبلیغ نموده است.
 
این‏گونه نامگذاریها را «مصطلاحات اسلامی» و «مصطلاحات شرعی»4 نامیده‏اند؛ یعنی اصطلاحات یا نامهایی که به وسیله شرع و شارع انتخاب شده است.


اما یک دسته از نامگذاریها به وسیله مسلمانها یا علمای اسلام انجام شده است که آنها را «مصطلاحات متشرعه» یا «مصطلاحات مسلمین» نامیده‏اند.

خلیفه در مفهوم کنونی آن، یعنی «حاکم و زمامدار مسلمین» و یک اصطلاح شرعی نیست.

یعنی این لفظ در زمان پیامبر (ص) بر این معنی قرار داده نشده است، هر چه هست از مسلمانان است، و پیروان مکتب خلفا هستند که چنین نامگذاری کرده‏اند.

 

اینان در ابتدای امر کسی را که پس از پیامبر اکرم (ص) برای زمامداری انتخاب کردند «خلیفة الرسول» و بعدها به اختصار «خلیفه» نامیدند.

گاهی نیز برخی از پیروان مکتب خلفا از حاکم و سلطان وقت به «خلیفة‏اللّه‏» تعبیر کرده، اصطلاح خلیفه را مختصر شده آن قلمداد می‏نمودند.

 « خلیفه در اصطلاح اسلامی »

چنان‏که از موارد کاربرد لفظ خلیفه در برخی از آیات قرآن و روایات اسلامی استفاده می‏شود، «خلیفة‏اللّه‏» در اصطلاح اسلامی کسی است که خدای متعال او را معین فرموده تا «اسلام» را به اهل زمان خویش تبلیغ کند؛ اعم از این‏که این شخص پیامبر باشد یا وصی پیامبر.

بنابراین مقصود از خلیفه در آیاتی مانند آیه 26 از سوره ص5 و نیز آیه 30 از سوره بقره6 «خلیفة‏اللّه‏» به معنای مذکور است.
 
خلاصه آن‏که «خلیفة‏اللّه‏» امام زمان هر عصری است که وظیفه تبلیغ و حفظ و حراست دین خدا و احکام الهی را برعهده دارد و بر مردم است که خلیفه منصوب از جانب خدا را بشناسند و او را مرجع و پناه خود قرار دهند.7

« امامت در مکتب خلفا »

 طرح و دلیل نظریه مکتب خلافت را از کتابهایی که موسوم به الاحکام السلطانیه است، نقل می‏کنیم.

قاضی ماوردی (م. 450 ق.) و قاضی ابویعلی (م.458ق.) که هر دو در عصر خویش قاضی القضات بوده‏اند، در کتابهای خویش که هر دو به همین نام است، مسئله را بدین شکل مطرح می‏کنند:

 امامت که همان خلافت بعد از رسول است به سه شکل منعقد شود:

1. خلیفه‏ای جانشین خویش (خلیفه بعد از خود) را تعیین کند.

به این معنی که اگر هارون الرشید گفت: بعد از من امین و مأمون خلیفه‏اند، مسلمانان مجبور به پذیرش هستند و این خلیفه، خلیفه شرعی و اسلامی است، و پذیرش او وجوب دینی دارد.

 این دو دانشمند می‏گویند:

در این زمینه هیچ‏گونه اختلافی نیست، و پذیرش خلیفه بدین شکل مورد اجماع و اتفاق است.

 استدلال این دو در مورد این‏گونه منعقد شدن امامت و اصالت و صحت آن به این است که ابوبکر بعد از خودش، عمر را به زمامداری مردم تعیین کرد و کسی هم با این نظریه مخالفت نکرد. ( شورائی در اینجا دخیل نبود!!)

پذیرش عموم مسلمانان نشان می‏دهد که این راه و روش را صحیح دانسته‏اند.

 لذا این نوع از انتخاب خلیفه که به دست خلیفه قبل انجام می‏گیرد، به دلیل عمل ابوبکر و عدم اعتراض مردم صحیح است، و در اصالت و صحت این روش در مکتب خلفا اختلافی وجود ندارد.8

2. خلیفه به انتخاب مردم تعیین می‏شود.

در این نوع از تعیین خلیفه، صاحب نظران مکتب خلفا اختلاف دارند. ماوردی می‏گوید:

اکثریت دانشمندان بر آنند که خلیفه به وسیله پنج تن از اهل حل و عقد یعنی بزرگان و عقلای قوم انتخاب می‏شود، یا این که یک تن انتخاب می‏نماید، و چهار نفر دیگر موافقت می‏کنند.9

 دلیلی که ایشان برای این نظریه نقل می‏کنند، این است که در خلافت ابوبکر، پنج تن با وی بیعت کردند، و این بیعت رسمیت یافت، و پذیرفته شد.

پنج تن مزبور عبارت بودند از: عمر بن خطاب، ابو عبیده جراح، سالم آزاد کرده ابو حذیفه، نعمان بن بشیر، و اسید بن حضیر و بدین شکل بیعت در سقیفه انجام گرفت، و ابوبکر به مقام خلافت رسید.

 آنگاه خلیفه منتخب در سقیفه، به مردم عرضه شد، مردم نیز خواه و ناخواه او را پذیرفتند.10

 پس به این دلیل. (عمل این چند تن) انتخاب خلیفه با بیعت و رضای پنج تن از اهل حلّ و عقد تمامیت می‏پذیرد و انجام می‏یابد.


دلیل دیگر نظریه این است که عمر بن خطاب در شورایی که برای تعیین خلیفه پس از خویش معین کرد، گفت: اگر پنج تن از این شش نفر یکی را به خلافت پذیرفتند، او خلیفه خواهد بود.

 بیشتر دانشمندان این مکتب در این عقیده اتفاق نظر دارند.

گروه دیگری از دانشمندان مکتب خلافت می‏گویند: خلافت همانند عقد ازدواج است.

همان‏طور که در عقد نکاح، یک عاقد لازم است و دو شاهد، در خلافت هم یک نفر بیعت می‏کند، و دو نفر اعلام رضایت می‏نمایند. و همین تعداد از اهل حلّ و عقد برای تعیین خلیفه و زمامدار کافی است.11

دسته سوم معتقدند:

تنها اگر یک نفر با خلیفه بیعت کند کافی است. انتخاب یک نفر و بیعت همان یک نفر، خلیفه امت بزرگ اسلامی را برمی‏گزیند.

 دلیل اینها این است که می‏گویند: عباس بن عبدالمطلب به علی(ع) گفت:

 امدد یدک ابایعک فیقول الناس: عمّ رسول‏اللّه‏(ص) بایع ابن عمه، فلا یختلف علیک اثنان12

 دست خویش را دراز کن تا با تو بیعت کنم. مردم خواهند گفت: عموی پیامبر خدا (ص) با پسر عموی وی بیعت کرده است. و دیگر پس از آن، دو نفر هم در کار شما مخالفت نخواهند کرد.

 دلیل دوم این است که بیعت مانند حکم و فرمان حاکم شرع است، و حکم و فرمان یک حاکم شرع، نافذ است و مخالفت با آن جایز نیست.

بنابراین دو دلیل، اگر حتی یک نفر با کسی به عنوان خلافت بیعت کرد، خلافت وی برپا می‏شود، و رسمیت و شرعیت پیدا می‏کند.13

 3. خلیفه با زور شمشیر و پیروزی نظامی خلافت را به دست می‏آورد.

براساس این نظر اگر حکومت بر مسلمانان به وسیله زور و غلبه نظامی به‏دست آمد، شخص حاکم، خلیفه بر حق است و خلافت او رسمی است، و طبق نقل قاضی ابویعلی:

 
آن کسی که با شمشیر و زور بر جامعه اسلامی غلبه یافت، و خلیفه گشت، و امیرالمؤمنین نامیده شد، دیگر برای هر کسی که ایمان به خدا و روز قیامت دارد جایز و روا نیست که شبی را به روز آورد در حالی که او را امام نداند؛ خواه خلیفه آدمی جنایتکار باشد، و خواه پاکدامن.14

 فضل‏اللّه‏ بن روزبهان، فقیه معتبر مکتب خلفا، در کتاب سلوک الملوک در مورد این قسم از تشکیل خلافت می‏نویسد:

 طریق چهارم از اسباب انعقاد پادشاهی و امامت، شوکت و استیلا است.

 علما گفته‏اند که چون امام وفات کند، و شخصی متصدی امامت گردد بی‏بیعتی و بی‏آن‏که کسی او را خلیفه ساخته باشد، و مردمان را قهر کند به شوکت و لشکر، امامت او منعقد می‏گردد بی‏بیعتی؛ خواه قریشی باشد و خواه نه، و خواه عرب باشد یا عجم یا ترک، و خواه مستجمع شرایط باشد و خواه فاسق و جاهل... و امام و خلیفه بر او اطلاق توان کرد.15

 یکی از دانشمندان بزرگ مکتب خلفا در ذیل این احادیث در بابی به عنوان «لزوم طاعة الأمراء» می‏گوید:

عموم اهل سنت یعنی فقها، محدثان و متکلمان می‏گویند که حاکم با فسق و ظلم و زیر پا گذاشتن حقوق مردم معزول نمی‏شود، و نمی‏توان او را خلع نمود و اصولاً جایز و روا نیست که علیه او قیام شود، بلکه واجب است که او را پند و اندرز دهند، و او را از خداوند و قیامت بترسانند؛ زیرا در این زمینه احادیثی از پیامبر به دست ما رسیده است که ما را از خروج علیه زمامدار باز می‏دارد.

خلاصه سخن این‏که: قیام بر ضد پیشوایان و زمامداران به اجماع همه مسلمانان حرام است؛ اگر چه فاسق و ستمگر هم باشند.

 بنابراین عقیده، خروج بر یزید بن معاویه شرابخوار و سگ‏باز و قاتل و جانی، و قیام علیه عبدالملک بن مروان که سربازانش خانه کعبه را در زیر منجنیق خراب کردند، و جنگ بر ضد ولید که قرآن کریم را هدف تیر قرار داد، جایز نیست و حرام است!

«نووی» شارح دانشمند صحیح مسلم به دنبال سخنان بالا می‏گوید:

روایات فراوان پشت در پشت هم داده و گفتار بالا را اثبات می‏کنند، و از آن گذشته اهل سنت اجماع کرده‏اند که زمامدار با فسق و فجور از امامت عزل نمی‏گردد.16

این دانشمند در اینجا به آیه شریفه «أطیعوااللّه‏ و أطیعواالرسول و أولی الأمر منکم»17 استناد کرده و گفته است که چون زمامداران اولیای امورند، از ایشان بایست اطاعت کرد.

در ادامه میپردازیم به نظریه شیعه و مکتب اهل بیت و عصمت ولایت!!

و اما!! امامت در مکتب اهل بیت(ع)

 در مکتب اهل بیت(ع) مسئله امامت به صورت دیگری مطرح می‏شود، براساس انتصاب الهی شکل می‏گیرد.

پیشوایان این مکتب و دانشمندان آن به این آیه از قرآن کریم استناد می‏کنند:

 و إذ ابتلی ابراهیم ربّه بکلمات فاتمهنّ قال إنّی جاعلک للناس إماما.18

 
خداوند ابراهیم را با کلماتی امتحان فرمود. او با کمک الهی از امتحان با سرافرازی بیرون آمد. در نتیجه خداوند فرمود: من ترا امام مردم قرار دادم.

 کلماتی که با آن خداوند متعال ابراهیم خلیل(ع) را امتحان فرمود در چه زمینه‏ای بوده است؟

آیا در آن از کشتن فرزند دلبندش اسماعیل سخن رفته بود؟

یا جنگ با طاغوت بزرگ زمان نمرود؟

و یا در مورد رفتن به آتش نمرود، و سوختن با نهایت خشنودی فرمان رسیده است؟

یا همه اینها بوده است؟ از کلمات قرآن کریم دقیقا روشن نیست.

هر چه بوده حادثه یا حوادثی بس عظیم بوده که برای ابراهیم خلیل امتحانی بزرگ محسوب شده است.

 در هر حال آنگاه که این پیامبر بزرگ از پیچ و خم این امتحانات به سلامت جست، و مانند همیشه عمرش سربندگی و اخلاص به درگاه ربوبی سایید، به مقام والای امامت نایل شد.

 مقام امامت، آنهم پس از نیل به نبوت و رتبه اولوالعزمی و خلت (دوستی خداوند) چه مقامی می‏تواند باشد که نیل بدان ابراهیم عظیم(ع) را آنچنان به وجد می‏آورد که آن را برای فرزندانش نیز درخواست می‏کند!...

ابراهیم (ع) با شنیدن این پیام الهی و رسیدن به این مرتبت عظمی، به مقتضای بشریت از خدای خویش تقاضا می‏کند که این مرتبت در فرزندان وی هم باقی بماند.

او به مناسبت طبیعت بشری دوستدار فرزندان خویش است، و می‏خواهد که آنها هم به این سرفرازی باطنی برسند، و لذا عرضه می‏دارد:

و من ذرّیتی.


آیا از ذریه من نیز؟


خداوند متعال جواب می‏فرماید:

 لاینال عهدی الظالمین.19

 
امامت عهد خاص من است با بنده‏ام، و این عهد به اشخاص ستمکار و ظالمم نمی‏رسد.
 
ظالم کیست؟ در عرف و فرهنگ قرآن، گاهی به کسی که به خودش ظلم می‏کند، ستمکار گفته می‏شود.

 مثلاً کسی که بت می‏پرستد، یا خودکشی می‏نماید، به خود ستم کرده، بنابراین اسلام بدو ظالم می‏گوید.

و گاه به کسی که دیگران را مورد ستم قرار می‏دهد، و به حقوقشان تجاوز می‏کند، ستمکار گفته می‏شود؛ مانند کسی که مال مردم را می‏برد، یا از ایشان ربا می‏گیرد، یا به ناموسی تجاوز می‏کند.

امامت عهد خاص من است با بنده‏ام، و این عهد به اشخاص ستمکار و ظالمم نمی‏رسد.

ظالم کیست؟

 در عرف و فرهنگ قرآن، گاهی به کسی که به خودش ظلم می‏کند، ستمکار گفته می‏شود.

مثلاً کسی که بت می‏پرستد، یا خودکشی می‏نماید، به خود ستم کرده، بنابراین اسلام بدو ظالم می‏گوید.

 و گاه به کسی که دیگران را مورد ستم قرار می‏دهد، و به حقوقشان تجاوز می‏کند، ستمکار گفته می‏شود؛ مانند کسی که مال مردم را می‏برد، یا از ایشان ربا می‏گیرد، یا به ناموسی تجاوز می‏کند.

 
بنابراین به طور کلی هر کسی که به هر عنوان نافرمانی خدای متعال را می‏کند، در بینش قرآن و اسلام ظالم خواهد بود.20

آن کسی که لحظه‏ای در ستم به خود و دیگران بسر برده است، براساس موازین دقیق نظام ربوبی ظالم است، و سزاوار عهد خدایی (امامت) نیست.

 چنان‏که می‏بینیم، براساس این استدلال قرآن، امام می‏بایست معصوم باشد.

گذشته از این آیه کریمه، در جاهای دیگری از قرآن کریم نیز از امامت سخن رفته و در آنها براساس جعل و قرارداد الهی معرفی شده است؛

 مانند:و جعلناهم أئمّة یهدون بأمرنا و أوحینا إلیهم فعل‏الخیرات و إقام الصلوة و إیتاء الزکوة و کانوا لنا عابدین.21

 ایشان را امامان و پیشوایانی قرار دادیم که به امر ما هدایت می‏کردند و به ایشان مجموعه کارهای خوب به ویژه برپا داشتن نماز و ادای زکات را وحی فرمودیم و ایشان برای ما بندگانی مطیع بودند!!

و جعلنا منهم أئمّة یهدون بأمرنا لما صبروا و کانوا بآیاتنا یؤقنون.22
 
برخی از ایشان (بنی اسرائیل) را امامانی قرار دادیم که به امر ما هدایت می‏کردند، آنگاه که صبر و خویشتنداری کردند، و در یقین به آیات ما پای بر جا بودند!!

بنابراین امامت در مکتب اهل بیت(ع) براساس قرآن کریم بدین شکل معرفی می‏گردد که تنها براساس تعیین و جعل و قرارداد الهی امکان‏پذیر است و بس.

مسئله دومی که در امامت مطرح است، مسئله عصمت امام می‏باشد که در آیه 124 از سوره بقره ـ به هنگام سخن گفتن درباره امامت ابراهیم(ع) ـ بدان تصریح شده است و ما آن را به اختصار مورد بحث قرار دادیم.

اینک اگر باز به قرآن رجوع کنیم این آیه شریفه را ملاحظه خواهیم نمود:

إنّما یرید اللّه‏ لیذهب عنکم الرجس أهل البیت و یطهّرکم تطهیرا.23

جز این نیست که خدا می‏خواهد هرگونه پلیدی و گناه را از شما اهل‏بیت دور کند، و شما را کاملاً پاک و منزه گرداند.

کلمه «اهل البیت» که در این آیه به کار رفته است از اصطلاحات شرعی است که به وسیله قرآن کریم وضع شده است.

پیامبر اکرم(ص) نیز همانگونه كه ديگر اركان دين را به مردم نشان ميدهد در مورد امامت و ولايت هم با قاطعیت تمام افراد این گروه را تعیین فرموده است.24

حضرتش علی و فاطمه و حسن و حسین را در زیر کساء خویش جمع فرمود و این آیه را که درباره ایشان نازل گشته بود اعلام داشت، و بدین وسیله دقیقا معین کرد که زنان وی در شمار اهل بیت نیستند.25

لذا «اهل‏بیت» نام خاص این گروه شد، و هر جا در اسلام سخن از اهل‏بیت گفته شود، اینها مقصود هستند، و همینها معصوم می‏باشند.

این دومین شرط امامت بود. 

در مکتب اهل‏بیت چنانکه دیدیم امامت انتصابی است، و این انتصاب باید از جانب خداوند باشد؛ و پیامبر فقط وظیفه دارد که آن را تبلیغ کند، نه این که صاحب مقام امامت را تعیین و یا زمامداری او را توصیه کند.

همچنان‏که پیامبر اکرم نماز را تبلیغ می‏نماید، و در این کار فقط فرمانبردار خدا و پیام‏آور اوست؛ و حج را تبلیغ می‏کند و آن هم به دستور خدا است و... و در تمام این کارها تنها پیام آور خدا می‏باشد، در مسئله امامت نیز به همین شکل است.

او امامت را از جانب خدا تبلیغ می‏کند و نصب و تعیین از سوی رب‏العالمین است.

پس آنچه که حضرت رسول (ص) درباره امامت بیان می‏کند، مانند همانهایی است که درباره نماز و حج و زکات و جهاد می‏گوید، و بیان می‏کند، و توضیح می‏دهد.

او درباره نماز می‏گوید: نماز را اینچنین بخوانید، در ابتدا اینگونه وضو بگیرید، سوره حمد را در رکعت اول و دوم بخوانید، در رکوع چنین کنید، و در سجده چنان.

او می‏گوید که نماز را در چند رکعت بخوانید، یا مقارنات و مقدمات آن را چگونه به‏جا آورید و...

 همانگونه که این موارد را پیامبر اکرم(ص) از سوی خودش نمی‏گوید، و از جانب خداوند بیان می‏کند، و سخن او را تبلیغ می‏نماید، آنچه که در مورد مسئله امامت نیز گفته است از جانب حق تعالی می‏باشد؛

 «و ما ینطق عن الهوی إن هو إلاّ وحی یوحی».26

 البته احادیث و روایات بسیاری از رسول گرامی(ص) در مسئله امامت در دست داریم.

این احادیث به دو دسته متمایز تقسیم می‏شود.

دسته اول شامل روایاتی است که امامت اهل‏بیت را به طور عموم ثابت می‏کند.

دسته دیگر روایاتی است که رهبر و امام پس از پیامبر را به نام معرفی می‏نماید.

بسیاری از روایات مزبور در کتب معتبر مکتب خلفا نیز ذکر شده که برای آگاهی بیشتر، خوانندگان محترم را به کتب مفصل در این باب به خصوص کتاب شریف الغدیر، ارجاع می‏دهیم.

پی‏ نوشت ها را در ادامه بيابيد:


ادامه متن ...
نوشته : طوفان    نظرات :

بسم الله الرحمن الرحيم


« تلنگر بيداری »



روزگار بدي است !

دشمن دون به مثل لشكر معاويه لعنت الله عليه پست صفتانه با مكر و حيله

وارد دين و عقايد ما ميشود


و يك قدم جلو ميگذارد تا 10 قدم ما را به عقب بكشد!


10 قدم جلو ميگذارد تا هزار قدم ما را به عقب بكشاند!

و تا جايي كه ما را به قعر دره سقوط پرتاب كند!


« جنگ نرم؛ و يا همان فتنه بيانداز و حكومت كن! »


و يا بقول معروف از آب گل آلود ماهي گرفتن!


امروز همه عقايد ما را كه بر گفته از قرآن و عترت پاك است نابخردانه زير

سوال و تكذيب ميبرند!


و چه اسفبار و درد آور!


خداوند در سوره يونس پيرامون اين افراد ميفرمايد:


بَلْ كَذَّبُواْ بِمَا لَمْ يُحِيطُواْ بِعِلْمِهِ وَلَمَّا يَأْتِهِمْ تَأْوِيلُهُ كَذَلِكَ كَذَّبَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ

فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظَّالِمِينَ ﴿39﴾


بلكه چيزى را دروغ شمردند كه به علم آن احاطه نداشتند


و هنوز تاويل آن برايشان نيامده است


كسانى [هم] كه پيش از آنان بودند همين گونه [پيامبرانشان را] تكذيب كردند


پس بنگر كه فرجام ستمگران چگونه بوده است


آري!!


در زماني هستيم كه دشمنان اسلام و قرآن به اسم اسلام و قرآن  تمامي

ارزشهاي معنوي ما را كه برگفته از قرآن و سنت رسول خدا صلي الله عليه

و آله است تكذيب ميكنند و دروغ ميشمارند تا در اين شك و شبهه ها

افكار پوسيده خود را القاء كنند!


* در اين شرايط چه بايد كرد؟!


بايد به رهبريت ولايتي مولايمان علي عليه السلام مراجعه كنيم و ببينم

مولا در اين شرايط لشكر و يارانش را چگونه راهنمايي كرده است.


باشد تا ما تكرار تاريخ نكنيم و حادثه كربلايي ديگر رخ نمايان نكند!

در اين پست از دوستان ميخواهم سري به نهج البلاغه و صحيفه نور

( حضرت امام قدس سره) بزنند  و از فرمايشات گوهربار آنان گوهري

برگيريم باشد تا تلنگر بيداري باشد براي همه ما!


 بنويسد تا آويزه گوش همه ما شود . ====== ان شا الله


بياييم در پيش خود فكر كنيم كه زير پرچم مولاي متقيان حضرت علي عليه

السلام هستيم و اكنون در جو خفقان اجتماعي جهادي در پيش داريم

و مولا علي  ( ع) دارد ما را براي جهاد آماده ميكند و اينگونه نصيحت ميكند:


نامه شماره 14 از نهج البلاغه


ومن وصيّته عليه السلام لعسكره قبل لقاء العدوبصفّين


لاَ تُقَاتِلُوهُمْ حَتَّى يَبْدَأُوكُمْ، فَإِنَّكُمْ بِحَمْدِ اللهِ عَلَى حُجَّةٍ، وَتَرْكُكُمْ إِيَّاهُمْ

حَتَّى يَبْدَأُوكُمْحُجَّةٌ أُخْرَى لَكُمْ عَلَيْهِمْ،


فَإذَا كَانَتِ الْهَزِيمَةُ بِإذْنِ اللهِ فَلاَ تَقْتُلُوا مُدْبِراً، وَلاَ تُصيِبُوا مُعْوِراً وَلاَ تُجْهِزُوا عَلَى

جَرِيحٍلاَ تَهِيجُوا النِّسَاءَ بِأَذىً، وَإِنْ شَتَمْنَ أَعْرَاضَكُمْ، وَسَبَبْنَ أُمَرَاءَكُمْ،

فَإِنَّهُنَّ ضَعِيفَاتُ الْقُوَى وَالاََْنْفُسِ وَالْعُقُولِ،

إِنْ كُنَّا لَنُؤْمَرُ بِالْكَفِّ عَنْهُنَّ وَإِنَّهُنَّ لَمُشْرِكَاتٌ، وَإِنْ كَانَ الرَّجُلُ لَيَتَنَاوَلُ الْمَرْأَةَ

فِي الْجَاهِلِيَّةِ بِالْفِهْرِأَوِ الْهِرَاوَةِفَيُعَيَّرُ بِهَا وَعَقِبُهُ مِنْ بَعْدِهِ


===================================

از سفارشهاى امام (ع) به لشكرش پيش از روبرو شدن بادشمن در«صفين‏»


با آنها نجنگيد تا آنها پيشدستى كنند،

چه اينكه شما بحمد الله(براى حقانيت‏خود)داراى حجت و دليل هستيد.

و واگذاشتن شما تا آنها نبرد را شروع كنند اين‏حجت ديگرى است‏به

سود شما و بر زيان آنان.


آنگاه كه باذن خدا آنان راشكست داديد فراريان را نكشيد،و ناتوانها را ضربت نزنيد!

و مجروحان را به‏قتل نرسانيد!

با اذيت و آزار زنان را به هيجان نياوريد،

گر چه آنها به شما دشنام‏دهند

و متعرض آبروى شما گردند

و به سرانتان بدگوئى كنند

زيرا نيروى تحمل‏آنها كمتر است

و به همين دليل زودتر تحت تاثير واقع مى ‏شوند

و به هيجان مي‏آيند


(در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم)به ما دستور داده شده بود كه

دست از آزار آنها برداريم بااينكه مشرك بودند،


و حتى در زمان جاهليت اگر مردى دست‏به روى زنى بلند مى‏ كرد و

سنگ كوچك يا چوبى به او ميزد همين باعث ننك او و فرزندان او مي‏شد.


===================================

دوستان من! به راستي در اين شرايط چه بايد كرد؟!

به اميد خدا ادامه نصايح و فرمايشات را در كامنت ها از زبان شما ميخوانيم


ادامه متن ...
نوشته : مشفق    نظرات :

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

به آنان که میگویند انبیاء و اولیا خدا و شهیدان چون مردند و در روی زمین نیستند کاری از دستشان بر نمی آید پس توسل به آنها شرک است میگوئیم که شما این آیات روشن خدا را بخوانید اگر منکر شدید در ایمان خود شک که هیچ در کافر بودن خود ایمان داشته باشید!!!

1 ) طبق آیه 169 سوره آل عمران پیامبر و اولیاء و شهیدان زنده و جاودانند و در نزد خدا روزی میخورند.

2 ) طبق آیه 55 سوره مائده خداوند و پیامبر و اولیاء و شهیدان یاری دهندگان ما هستند و از طرف خدا اذن و اجازه یاری رسانی به ما را دارند.

3 ) طبق آیه های بسیاری از قرآن کریم و ایمان قلبی هر انسان مؤمن خداوند قادر و توانا به هرکاری است حتی بیجانی را به حرف و حرکت در آورد ....کن فیکون در دست اوست به هرچه اشاره کند همان میشود.

پس اگر کسی بگوید انبیاء و اولیاء خدا و شهیدان نمیتوانند کاری انجام دهند چون مردند منکر بر سه آیه مسلم و روشن بالا شدند.

پس به روشنی کافرند!!

در اینجا برای اهل خرد مختصر توسلات انبیاء را به ابزارهای بیجان خدا که به اذن خدا جان گرفتند و نشانه قدرت خدا شدند مثال میزنم باشد که اهل غفلت نیز به خود بیایند!! و به قدرت خدای یکتا ایمان بیاورند!!

1 ) سوره انبیاء: آتش وسیله نجات حضرت ابراهیم (ع) و اعجاز خدا

گفتند اگر كارى مى‏كنيد او را بسوزانيد و خدايانتان را يارى دهيد (68)

گفتيم اى آتش براى ابراهيم سرد و بى‏آسيب باش (69)

و یا در در جای دیگر میفرماید: .......................

لطفا به ادامه مراجعه فرماييد:



ادامه متن ...
نوشته : طوفان    نظرات :
به روایت لینک:
پارس قرآن : [ بازدید ]
شهید اوینی : [ بازدید ]
ایت الله فاضل لنکرانی : [ بازدید ]
ایت الله بهجت : [ بازدید ]
ایت الله مکارم شیرازی : [ بازدید ]
((مقام معظم رهبری)) : [ بازدید ]
ادامه لینکها ...
*توجه : درج لینک های گوناگون به منزله تایید محتوای آنها نمی باشد!
تمامی حقوق مادی و معنوی این مجموعه برای صاحب اثر محفوظ می باشد!
کپی برداری از مطالب ، تنها با ذکر نام و لینک منبع مجاز می باشد.